بهانه ای برای زندگی

                                                     سلام به گل دختری، خیلی خیلی شیطون شدی مامانی. منم دیوونه ی این شیطونیاتم. همش دوست دارم گازت بزنم از بس خوشمزه ای. پنج شنبه 12 آذر 94، برای اولین بار خودت رو سمت بغل دایی محمد هل دادی تا بری بغلش. تو ادامه ی مطلب عکسهای این مدت رو گذاشتم. برو ببین   ... ...

                                         من رو ببخش که مهمترین اتفاق هر ماهه ی زندگیمون رو تو پست قبل یادم رفت. خواستم تو ادامه ی همون پست بنویسمش اما دیدم اتفاق به این مهمی رو باید جدا نوشت. تو قشنگترین اتفاق زندگی من، بعد از اومدن بابات هستی. ناراحت نشو که هنوزم بابارضا برای من اولینه چون تو رو از وجود اون دارم. فدای اون صورت خوشگلت بشم که هرچی بهش نگاه میکنم سیر نمیشم. نمیدونی وقتی کنارم یا تو بغلم خوابیدی و آروم آروم نفس میکشی چه حس قشنگی دارم. یعنی واقعا خدا منو لایق داشتن تو دونسته؟ یعنی تو واقعا چهارماهه که تو بغ...

دخترک گلم، از سری شیرین کاریهای این روزهای شما: 1- وقتی بصورت تاق باز میخوابی، سر و گردنت رو کاملا از روی بالش بلند میکنی. خیلی تلاش میکنی که بشینی و وقتی نمیتونی گریه میکنی. گاهی اوقات که دستم رو نزدیکت میارم، اون رو میگیری و کامل میشینی و از این حالت حسابی خوشت میاد و میخندی. ولی نمیزارم بیشتر از چندلحظه بشینی چون برات خوب نیست. 2- داری تمرین آوازخونی میکنی  مرتب داری واسه خودت جیغ میزنی. حتی وقتی منو میخوای، به جای گریه فقط جیغ میزنی. نه جیغ و داد، بلکه فقط سعی داری صدات رو بلند امتحان کنی و آخر همه ی جیغهاتم میکشی. خیلی بامزه ست و من و بابا کلی بهت میخندیم. یه موضوع جالب برات تعریف کنم. بابا رضا اصلا اهل حرف زدن نیست. یعن...

سلام به روی ماه دختر مامان، وقتی آدم فرشته ای مثل شما داشته باشه دیگه سرگرمی دیگه ای نمیتونه مشغولش کنه. من قبل از به دنیا اومدن شما علاقه ی عجیبی به نوشتن جزییات حضورت در زندگیم داشتم. الان هم دارم اما انقدر شیرین کاریها و دلبریهای شما زیاده که لذت قبل رو از این کار نمیبرم.  یعنی برای مامانی مثل من، داشتن همچین دختری عین بودن در بهشته. خوشبختانه و خداروشکر خوابت دوباره زیاد شده و همین باعث شده تا کارها دوباره با همون نظم همیشگی انجام بشن. روتین روزانه ی شما، از ساعت 9/5 الی 10 صبح شروع میشه. از خواب بیدار میشی و اول از همه شیرت رو میخوری و بعد هم پوشکت رو عوض میکنم و ادامه ی خواب ناز. خواب میان روزت ساعت مشخصی نداره و معم...

دخترکم دیروز یعنی یکشنبه ۳آبان ۹۴ شما برای اولین بار با صدای بلند برای من خندیدی. روی پام نشونده بودمت و داشتم باهات صحبت میکردم که یهو بلند خندیدی برام. از مدل حرف زدنم خوشت اومده بود. امروزم داشتم باهات صحبت میکردم که وسط صحبتم بهت گفتم زندگیه من، شماام غش کردی از خنده. باز هم تکرار کردم و شما هم بلند خندیدی. یکی دیگه از کارایی که یاد گرفتی‌اینه که وقتی میخوام پوشکت رو عوض کنم، میفهمی و خودت پاهاتو بالا نگه میداری و وقتی پوشکت عوض شد میاریشون پایین خدا نگهدارت باشه عزیزکم که همه ی زندگی من و بابا رضا شدی ...

سلام دلبرکم، ببخش اگه کم کار شدم و دیر به دیر برات مینویسم. این روزهای ما پر شده از عشق مادر و دختری. بهت نگاه میکنم، حرف میزنم، تو به من نگاه میکنی و کلی برام تعریف میکنی، گاهی درد و دل و شکایت میکنی. به همون زبون شیرین خودت و من عاشق اون لبای خوشگلتم که موقع حرف زدن غنچه شون میکنی و زبونی که صدای س رو نوک زبونی ادا میکنه. وقتایی میشه که با عشق بهت زل میزنم. فاصله صورتهامون کمتر از یه وجبه و توی چشمای درشتت که هنوز رنگ مشخصی ندارن، زل میزنم. تو هم زل میزنی و سعی میکنی چیزی بگی اما مثل من سکوت رو ترجیح میدی و فقط نگاه میکنی. خیلی زیباست. خیلیییییییییی تازگی ها دستت رو کشف کردی و کلی باهاش بازی میکنی و بهش نگاه میکنی. قبلنا ...

عکسهای جامونده ی سفر مشهد ( مایسا با هدفون عمه زهرا برای اینکه باد تو گوشش نره!)             وقتی دخترم حسابی داره با بابارضا درد و دل میکنه و از سختی های سفرش میگه             تبریک دیرهنگام به دخملی بابت تولد دوماهگیش               خیره در افق آرزوها.....            قربون اون گردن نگه داشتنت مامانی. به نظرم اینجا قیافت با جاهای دیگه فرق داره               یعنی همه ی عالم ...

بعد از ۲ ماه و نیم زندگی، دخملم میتونه این کارها رو انجام بده: ۱_ قیافه ها رو به خوبی تشخیص و از‌هم تمییز میده. ۲_ وقتی باهاش حرف میزنی کاملا به چشمات زل میزنه، با دقت به حرفهات گوش میده. ۳_ با قن و قون و‌ آآآآووو گفتن جواب میده و باهات حرف میزنه. ۴_ وقتی همه چی مرتب باشه، خنده های قشنگی میکنه. ۵_ جدیدا یاد گرفته وقتی باهاش صحبت میکنی و خوشش میاد، سرش رو مرتب چپ و راست میکنه و میخنده مثل سرسری. ۶_ دستش رو یا تا مچ بکنه تو دهنش یا انگشتش رو تا حلقش فرو کنه و بعدشم کلی عق بزنه. ۷_ جلوی تلویزیون که میزارمش با دقت نگاه میکنه و براش جذابه ۸_ موقعی که میخوام بهش شیر بدم،‌ قبل‌از بغل کردن...

حساسيت، سرماخوردگى يا هر مشكل ديگه اى، دختركم دو روزه نميتونه درست و حسابى نفس بكشه. راه تنفسش بسته ست و مخاطهاى لعنتى بينى، گلو رو هم اشغال كردن. همين باعث شده گاهى از خواب ناز عميقش بپره و با چندتا سرفه ى كوتاه سعى كنه لااقل راه گلوش رو باز كنه و وقتى تلاشش دير نتيجه ميده، از روى نااميدى گريه ميكنه و سرش رو مرتب اين ور و اونور ميكنه. دكتر گفت حساسيت فصليه و مشكلى نيست اما من حس ميكنم ندونم كاريهاى من تو مراقبت از ميوه ى زندگيم اين بلا رو سرش آورده. بغض من هم راه نفسم رو بسته. خدايا زودتر اين كابوس تموم بشه...